Doorgaan naar hoofdcontent

 Wake-up call!


Nog heel even en dan is deze droom voorbij.

De tijd is gekomen om naar huis terug te keren, terug naar de realiteit. 

Thuis in jezelf is de realiteit, maar om daar te komen moet je eerst weten wie je bent.

Daar is deze droom voor, die eerst prachtig startte maar nu langzaam verandert in een nachtmerrie.


Op het moment hebben we meer dan we daadwerkelijk nodig hebben en nog is het niet genoeg. 

We denken dat wat we bezitten iets zegt over wie we zijn, dat creëert angst en daarom willen we meer. 

Meer geld, betere baan, groter huis, duurdere auto, etc.

Maar omdat geluk niet te halen is uit materiële zaken maar alleen uit onszelf, heeft dit ons vervreemd van onze naasten. 

Onvoorwaardelijke liefde is nu zeldzaam, want zelfs onze naasten beschouwen en behandelen we als een bezit.

Die angst heeft ons al eeuwen in z'n greep, maar nu zullen we eindelijk alles kunnen zien zoals het is.


De huidige economische, politieke, meteorologische en reglieuze problemen in de wereld tonen ons de waarheid, die angst voor verlies van macht en controle.

De waarheid is dat we niets en niemand bezitten en er geen zekerheid bestaat, behalve dat je op een dag dood gaat. 

Je hebt geen controle, al lijkt het wel zo en dat is de illusie die maakt dat je de waarheid niet wilt zien, want je kan het wel zien.

De waarheid is dat je bent wie je bent, met of zonder je bezittingen je status, je relaties, en dat je goed ben zoals je bent. 

We zijn allemaal gelijk aan elkaar. 

We hebben elkaar nodig, niemand uitgezonderd, om de balans te herstellen. 


Ook zullen we allen de verantwoordelijkheid moeten nemen voor de mensen en situaties die we minder prettig vinden, want deze zijn het resultaat van de wereld die wij gecreëerd hebben.

Dat is wat deze droom/nachtmerrie ons wil laten zien en het is tijd om wakker te worden. 


Goeiemorgen!

Reacties

Populaire posts van deze blog

In vertrouwen...

Soms waren er van die dagen dat ik me afvroeg waarom er iets in mijn leven gebeurde. Dat was het moment dat ik uit mijn vertrouwen was gestapt en vanuit mijn angst naar een situatie keek.  Mijn denken draaide dan op volle toeren om het waarom te proberen te begrijpen. Terwijl ik als geen ander wist dat dit me niet ging lukken, niet omdat er geen reden was voor hetgeen wat gebeurde maar simpelweg vanwege het feit dat de reden voor mij gewoon (nog) niet zichtbaar was. Het is namelijk niet altijd logisch en mijn denken bleek dan vaak beperkt tot doem-senario's. Gek genoeg kon ik zodra ik uit de 'gevarenzone' was het wel zien en begrijpen dat het leven een 'uitgestippeld' plan voor me heeft en dat mijn route van A naar B, noodplannen C t/m Z bevat. Gelukkig kan ik nu wel in mijn vertrouwen blijven, omdat het keer op keer blijkt dat datgene wat mij 'overkwam' mij heeft gevormd tot de persoon die ik nu ben. Vaak is de in ons hoofd uitgestippelde route een

Allemaal uniek

Juist de verschillen tussen ons mensen maakt onze samenleving zo bijzonder, iedereen functioneert op zijn eigen wijze en we zouden zo veel van elkaar kunnen leren. Onze huidige maatschappij van gemiddelden, hokjes/labels & IQ-scores kijkt niet naar de persoon zelf.  Het kunnen reproduceren van aangeleerde informatie wordt aangemerkt als slim en gezien als potentie voor succes oftewel veel geld verdienen. Jammer want er zit zoveel meer in de 'waarom'-kids, zij die buiten het gemiddelde vallen of op wat voor manier ook anders zijn. De frustratie die bij deze kinderen ontstaat komt vaak niet vanuit hen, maar vanuit ons, ouders en leerkrachten. Door het pushen van deze kinderen om binnen het gemiddelde te komen/blijven of om ze door ze te labelen en/of te drogeren. De groep kinderen die daadwerkelijk medicatie nodig heeft is naar mijn gevoel echt heel klein. Wij ouders mogen onszelf vaker 'n spiegel voorhouden, want als we eerlijk kijken naar onze kinderen zijn er e